Reisverslag

oosterkerktanzania, 16 juli 2010
Tanzania , Rundugai 26°

Vrijdag 16 juli 2010

Door Linda:
Nog een laatste stukje nu we weer thuis zijn.

De evaluatie donderdagavond was erg goed! Er kwam veel uit wat nog veel stof tot denken zal geven. Bij mij wel, in ieder geval. De vraag was: welke indrukken neem jij mee naar huis.
Dingen kwamen eruit als:
Hakuna Matata, de dankbaarheid en Liefde van de mensen daar. Wat zijn wij kwijt geraakt met onze drive tot efficientie (een stuk plezier, vrij zijn). Mensen hebben daar minder stress. Ze zijn zo dankbaar met een ballon of bellenblaas. Ze zijn sneller gelukkig. Wij hebben bijna alles en hebben kicks nodig om geluksgevoel opnieuw te ervaren. Dat is bijna niet te doen als je alles hebt. Het opnieuw blij zijn met warm water, een spiegel, gevarieerd eten, een echt bed, gratis gezondheidszorg en scholing.Kinderen die verdeeld worden over andere gezinnen omdat het huisje van de moeder te klein is, of omdat de ouders weg gevallen zijn. We konden soms weing doen door te weinig aanwezig materiaal. Positiviteit van mensen. Men snapt niet dat mensen in Nederland soms zelfmoord plegen. Wij hebben toch 'alles'?! Het komt daar niet of amper voor. Hoe kan dat? Is men daar niet depressief??? Materialisme betekent daar minder. Blijdschap uit geloof. Het zorgstelsel dat daar familiair geregeld is met veel voordelen, en ook wat nadelen. Mensen zijn minder zielig en afhankelijk dan wij dachten. Het is wel heel wrang dat zij geen dokter kunnen betalen. Hoe moeten we goed ontwikkelingswerk doen???? Leven zonder toekomstplannen. De knuffels uitdelen... Was moeilijk soms, maar in kleine groepjes geweldig!!! Hoe wij hen beoordelen heeft zo veel te maken met hoe wij denken vanuit onze cultuur.Religies die daar goed samen leven. De groep was verrassend leuk met elkaar. Er waren geen groepjes in de grote groep. Iedereen werd gewaardeerd.De kerkdienst in de pentacostal church was erg indrukwekkend. Evenals de dankbaarheid van de Grannies.

Nou... heel wat!!!
En vast zal iedereen thuis weer andere dingen noemen die hij/zij zijn opgevallen.

Ik zelf heb veel vragen overgehouden. Daar ben ik nog wel even mee bezig, denk ik. De eerste drie nachten heb ik in m'n dromen alsmaar spastisch 26 mensen lopen tellen... Dat de hele groep veilig en gezond (op een griepje van Johann en mezelf op de terugreis na)is terug gekomen, vind ik niet vanzelfsprekend.

Wat nog niet verteld is is de vrijdag dat we vertrokken.

Nadat Diana en ik kado's voor de kookvrouwen en chauffeurs en Humprey hadden samengesteld, en de extra koffers goed hadden achter gelaten, en de rest van de groep het huis heeft opgeruimd, zijn we na een korte lunch in de auto's gestapt.
Na 2 min rijden moesten we er alweer uit: Een cameraploeg van de t.v. was gearriveerd. Ze vroegen aan mij waar de leiding van de groep was. ik kon dat niet zijn als vrouw... Dus Kobus werd opgetrommeld en geintervieuwd. Nog -tig foto's met de bisschop, en daarna weer in de auto's.
Na 20 min de berg af te hobbelen stopten we alweer. We moesten nog even een kerkje binnen... Wij mopeer-de-mopper-wat-nu-weer uit de auto's. Tot we dat kerkje binnen stapten... 150 Grannies uit het adopt-a-Grannie-project overspoelden ons met gejoel en gejuich, geklap en enorme blijdschap. Iedereen wilde ons aanraken. Na een lied dat ze voor ons zongen (met gestamp en geklap, en een ritme die je bij oudjes niet zou verwachten (deden wij dat maar in de kerk...) waren ze niet meer te houden, en kwamen uit de banken om met ons te knuffelen, te dansen, onze handen en hoofd te pakken, om ons van alles te zeggen (wat wij niet konden verstaan, maar wel aanvoelden)... WAT een happening! Wat een dankbaarheid, wat een Liefde van die mensen. Wat een verbinding en een liefde voel je dan door en voor die mensen. Wat een prachtervaring. Dan het vliegtuig maar missen...Velen hielden de ogen niet droog...!

Na een half uur MOESTEN we echter toch gaan. Een joelende menigte Grannies zong achter ons aan toen we in de auto's stapten en we ons van hen moesten los scheuren.

Nog op tijd kwamen we op het Kilimanjaro vliegveld aan, waar we probleemloos het vlietuig in konden.

Foto's bij reisverslag

Verras Oosterkerktanzania in Tanzania met een belletje via HalloBuitenland.nl

Reageren op bovenstaand reisverslag

Reacties op bovenstaand reisverslag